Sniper Elite 4

تجربه عنوان Sniper Elite 4 حس جنگ خاموش دارد. شما یک قاتل خاموش و بی صدا هستید، با بی رحمی خاصی که به لطف بازی جدید استدیو Rebellion بسیار لذت بخش جلوه می کند، لذتی وصف ناپذیر و البته پر از تردید که یکی از عجیب ترین تجربه های جهان، یعنی تک تیرانداز بودن را در ابعادی ساده برایتان به ارمغان اورده است. لذتی که در طول ۱۲ سال گذشته و با ۴ نسخه اصلی سری Sniper Elite همیشه با شکل و شمایلی جدید که رنگ پیشرفت به خود داشته زیر زبانمان بوده است. و پیشرفت کردن هم به طور کلی در زندگی بسیار لذت بخش است. این لذت به قدری است که ما با دیدن پیشرفت کردن چیزها و کسانی که برایشان اهمیت قائل می شویم هم غرق در لذت خواهیم شد. به همین دلیل است که باید در ابتدا به کسانی که خود را به نوعی طرفدار سری Sniper Elite می دانند تبریک بگوییم. چرا که این سری، در طول چند سال گذشته توانسته روندی صعودی را طی کرده و با سرعتی تقریباً باورنکردنی مسیری را طی کند که شاید هیچ کس انتظارش را نداشته است.
هرچند که اولین شماره از این سری توانست به عنوان یک بازی کاملاً نوظهور موفق ظاهر شود، اما در دو شماره بعدی، سری Sniper Elite نتوانست موفقیت های قسمت اول را تکرار کند. این روند تا حدی پیش رفت که بسیاری بر این اعتقاد بودند که این سری، هرگز نمی تواند به عنوان یک بازی درجه یک شناخته شود. اما با انتشار چهارمین نسخه از سری، استدیو Rebellion به همه نشان داد که توانایی ساخت یک بازی درجه یک را دارد.  آن ها با بهبودهایی ساده و هرچند پیش پا افتاده، بازی قبلی خودشان را به یکی از عناوین خوب و درجه یک عرضه شد در سه ماهه اول سال ۲۰۱۷ تبدیل کنند.

باید اعتراف کرد که Sniper Elite 4 در بخش گیم پلی، کاملاً برخلاف داستان عمل کرده و توانسته به عنوان کی بازی موفق ظاهر شود. در نگاه اول و طی لحظات ابتدایی شروع بازی به راحتی متوجه خواهید شد که وسعت مراحل بازی به شدت افزایش پیدا کرده است و بازی به نوعی شما را در محیطی بزرگ و البته پرجزئیات رها می کند تا اهداف و ماموریت هایی تعیین شده را به روش دلخواه خودتان کشته و به پایان برسانید. وسیع شدن نقشه های مربوط به هر مرحله در بازی، با توجه به موج جهان بازی شدن که تقریباً تمام بازی های نسل هشتم را در خود فراگرفته چندان دور از انتظار نبود و به خوبی می توانستیم پیش بینی کنیم که این سری، حداقل به عنوان تغییری کوچک و پیشرفت کردن نیازمند تغییری اساسی است. تغییری که باعث شده روند خطی نسخه قبلی که در مواقعی بسیار عذاب اور و اعصاب خرد کن ظاهر می شد، بار و بندیلش را جمع کند و جای خودش را به روندی تقریباً غیر خطی بدهد. این وسعت بسیار زیاد که در مقایسه با نسخه قبلی شبیه به یک معجزه وصف ناپذیر است، در ساعات ابتدایی بازی به قدری من را هیجان زده کرد که تصور می کرد در حال تجربه یک بازی بی نقص هستم. نقشه پر بود از مکان هایی مناسب برای تیر اندازی، نقاطی حیاتی که می توانستم به راحتی دیده بانی کنم و دشمنان را تشخیص دهم و به همین واسطه و درست برخلاف نسخه قبلی شلیک هایی از فاصله‌ای بسیار دور داشته باشم. شلیک هایی که در نسخه قبلی شبیه به یک رویا بودند. این موضوع، یعنی وسعت بیشتر نقشه ها، بیش از هرچیزی به بازی باز اجازه می دهد که مدام دشمنان را تحت نظر بگیرد و با تسلط پیدا کردن به مسیر گشت زنی و رفت آمدشان و به کمک فاصله زیادی که از آن ها دارد. به طور کاملاً مخفیانه اقدام به تک تیر اندازی کند. این موضوع به خودی خود آن قدر جذاب و لذت بخش بود که در چند ساعت ابتدایی بازی به هیچ وجه متوجه محتوای بسیار کم نقشه های وسیع بازی نشوم. محتوای بسیار کم بازی اما در زمانی خودش را نشان داد که دست از تیر اندازی های مدام و پیگیری کردن ماموریت های اصلی بازی کشیدم و تصمیم گرفتم کمی در محیط تفریح کنم. اما این تفریح خلاصه شد به جمع اوری چند آیتم ساده و چندتایی گذارش از تک تیراندازهای قبلی، و … دیگر هیچ. بازی با گذشت چند ساعت و درست در زمانی که حس می کنید به تغییری اساسی نیاز دارد تا روند یکسان مراحل را کمی برایتان قابل تحمل کند. بزرگترین ناامید خودش را رو می کند.

منبع توضیحات: گیمفا